Hoe zijn jouw maandagen?

Maandagen zitten verkeerd geprogrammeerd in mijn kop. Ik associeer ze met ‘het hervatten van de werkweek’.  En werkweek heeft voor mij een ondertoon van noeste- of keiharde arbeid: het lijf afbeulen, en de geest doden. De geschiedenis van mijn voorouders zit verdorie diep.

Je moet weten dat mijn werk ver staat van al het bovenvermelde. Om te schrijven hoef ik noch lijf, noch geest te kwellen. Alhoewel, voor sommige teksten moet mijn grijze massa behoorlijk kronkelen. Vooral als het onderwerpen betreft die me geen moer interesseren. Op maandagen kan me dit behoorlijk dwarszitten. Maarja, als brave burger verzet ik me hiertegen, en schrijf ik, netjes in het gareel, noest door.
Euh, noest ja. Zoals mijn voorouders…