Een flard uit mijn leven

Al de hele week draai ik als een kip zonder kop rond een openingszin. Ik kom niet verder dan losse woorden als: rugzak, lef, avontuur en roekeloos liften. Reisbestemming: Roemenië. Nu ik het verhaal wil neerschrijven, blokkeer ik...
Waar haalde ik in gods naam het lef vandaan om in m’n eentje, begin jaren negentig, liftend naar Roemenië te vertrekken? Ik krijg last van lichte verstandsverbijstering als ik terugdenk aan het moment dat ik midden in de nacht aankwam in Boedapest, en van daaruit gewoon een nachttrein naar Bucharest nam. En geloof me, dit kon je onmogelijk vergelijken met een doorsnee scenario, station-midden-in-de-nacht, uit ons luxe westen. Een grauw en bijna verlaten station, met hier en daar een zwerver en een verloren dronken ziel verwelkomde me. Verder was het er stil en verlaten. Bijna dreigend.

De loketten waren dicht en geen mens die me kon vertellen waar ik een trein naar Roemenië kon vinden. Mijn redding kwam van een toevallig passerende jongeman, ik vermoedde een student die net van een feestje kwam. Hij merkte mijn nood op en schoot me te hulp. Snel bekeek hij even de vertrektijden en vertelde me in gebroken engels dat er nog één trein richting Roemenië ging. Hij wees het spoor aan waar mijn trein stond te wachten. We hadden een kort geanimeerd gesprek over zijn leven als student, en het mijne, als kersverse avonturierster met vage reisbestemming. Het was een aardige jongen, en als ik niet zo bezeten was geweest om door te reizen, was ik beslist op zijn voorstel in gegaan om de stad in te gaan. Bezorgd drong hij aan om morgen middag verder te reizen, maar ik was vastbesloten. Ik wilde nu verder. Met deze trein.

Het vehikel waarmee ik zou reizen, een ouwe boemeltrein met versleten rafelige pluche zetels, had iets mistroostigs. Maar dat stoorde me niet, ik zag het niet. Ik merkte op dat moment zelfs niet dat het er stonk naar pis, en alchohol. Roekeloos als ik was, negeerde ik de nieuwsgierige ogen van mijn medepassagiers; een paar groezelige zigeuners met verweerd gelaat. Hun gezichten tekenden zich grimmig af, als duistere schimmen in de gang van de donkere, niet verlichte trein. Ik liet mijn ogen even wennen aan het duister, en zocht een coupé. Toen ik de houten deur  van mijn compartiment, dat de volgende 15 uur het mijne zou zijn, sloot, slaakte ik een zucht. Zo, dit had ik al overleefd.

Op het perron zag ik nog net de hand omhoog gaan van de hongaarse student.
Langzaam zette de trein zich in beweging, puffend en heen en weer schuddend, de nacht in. Richting Roemenië.

Roemenië was op dat moment nog vollop haar wonden aan het likken van de bloederige staatsgreep van ’89. Alles ademde nog communisme en dictatuur. Nicolae Ceausescu had diepe sporen nagelaten.

Ik was 28 en in paniek. Het leven had mij op deze prille leeftijd reeds behoorlijk leeggezogen. Een verstikkende sleur had zich langzaam maar zeker meester van me gemaakt en stond op het punt mij een genadeslag te geven. Nog net op tijd had ik al mijn moed verzameld en de knoop doorgehakt. Ik had een punt gezet achter een doodgebloede relatie. Iemand moest het hart hebben om dit te doen, daar we leeg waren van mekaar. Nu was ik in paniek. Ik was bijna dertig en had het gevoel dat mijn leven nog niet begonnen was.

Hier zat ik dus midden in de nacht, op een verlaten nachttrein oostwaarts, met vage reisbetemming. M'n enige bagage waren de losse woorden die bedwelmend door m’n hoofd dansten: rugzak, lef, avontuur en roekeloos liften. Niets of niemand die me op dat moment had kunnen overtuigen dat de ballast in mijn rugzak te zwaar was. Veel te zwaar voor deze reis.