De fulltime job en de Humo

Roemenië 1995

Het rook er naar zweet, ranzige knoflook en drank. De trein van Bukarest naar Brasov.

Holle donkere ogen in een verweerd gezicht, staren door een smoezelig raam. Een adembenemend, glooiend landschap glijdt voorbij. De ogen kijken, maar zien niet. Knoestige handen omklemmen een plastic tas. Op de tas prijkt het beeld van een lachende dame, in schril contrast met de doorleefde handen.

Ik leun achterover in de versleten treinstoel, en sluit mijn ogen. Met moeite vorm ik mij een beeld van Vlaanderen. Het lijkt het zó ver, zo onwezenlijk; ons speelgoedland, met zijn blinkende auto’s en dure etalages. Het land waar één gaatje in het wegdek ons al van slag brengt. Het land van groter en meer. Het land van een verre buur, en een enkele vriend. Het land van de fulltime job en de Humo.

Mijn aandacht wordt getrokken door de langzaam dichterbij komende klanken van zigeunermuziek. In een fractie van een paar seconden, zie ik de troosteloze trein transfromeren: één accordeon, één viool, en één klarinet vullen de ruimte met muziek, zó opzwepend, zó passioneel…

De zwarte ogen met de plastic tas lichten op. De tas gaat open en een fles tzuika wordt vriendschappelijk doorgegeven. Ik bijt even op mijn lip als de fles onder mijn neus geduwd wordt, maar het roekeloze feestgedruis sleurt me mee, en ik drink. En drink. Graaiende handen trekken me, en ik dans. En dans.

De trein baant zich een weg door koude lucht van de Karpaten.

Als ik een paar uur later aankom in Brasov, gaan mijn gedachten terug naar de vele treinreizen die ik maakte, tussen Hasselt en Antwerpen. Naar de net geklede mensen, geurend naar zeep. Naar hun belangrijke aktetassen. Naar de ambitieuze dertigers, met hun bestudeerde ‘landloperslook’. Naar de carrière en de eilandjes, netjes voor zich uit starend. Naar de fulltime job en de Humo…