Vrouwen zijn vreselijk

'Vrouwen zijn vreselijk', fluisterde een vriendin me laatst in de oren. We hadden afgesproken samen te lunchen op een terras, ergens in de binnenstad. Ze had maar een half uurtje, dus bijkletsen en consumeren moesten in hoog tempo.

Hoe ze op dit onderwerp kwam, weet ik niet meer. Maar wat ik me wel herinner, is dat ze bijna het schuim op de bek kreeg, toen ze 't volgende vertelde:
'vrouwen roddelen en gaan nooit recht op hun doel af. Ze bewandelen slinkse wegen, en zijn een potentieel gevaar voor je man. Intriges bouwen, dat kunnen ze! En ze zijn altijd jaloers op iets.
'Ik werk nog liever samen met honderd mannen dan met één vrouw' siste ze.

Een beetje verbouwereerd door haar lading, luisterde ik in stilte verder:
'mannen zijn een stuk minder gecompliceerd. Ze denken eerder lineair en zijn over het algemeen hanteerbaarder. Op voorwaarde dat ze niet afgeleid worden, door onverwachts voorbijwaggelende wulpsheden. Op zulke momenten transformeren ze in door testosteron-gedomineerde-underdogs. Kwispelend en kwijlend, de controle verliezend over hun waardigheid.'
'Toch verkeer ik het liefst in mannelijk gezelschap', besloot ze.
'oei, mijn lunchpauze is over, ik moet terug aan het werk. Kus en tot gauw!' ratelde ze nog door, en weg was ze.

Een beetje beduusd bleef ik nog even zitten. Haar woorden galmden na in m'n hoofd. Zijn vrouwen echt zo erg? En mannen? Ik had stof tot nadenken...