Het virtuele ideaalbeeld

Het was een virtuele ontmoeting. Hun interacties waren luchtig, fruitig en prikkelden zijn nieuwsgierigheid. Telkens staarde hij naar zijn droom-avatar: een vaag beeld van een lachende, vrolijke vrouw. In zijn fantasie vervulde zij z'n stoutste dromen: de illusie had een  ongecompliceerd beeld geweven. Het beeld van de eeuwige glimlach en de minzame conversaties. Het beeld dat zowel het intellect, als het testosteron op de juiste momenten stimuleert. Het beeld dat nooit last heeft van oestrogene complexiteiten, en nooit zeurt.

Hun virtuele conversaties waren een soort uitlaatklep voor hem. Zijn leven vervulde hem de laatste tijd meer en meer, met een ontastbaar ongenoegen. Hij had zich altijd weten te conformeren, maar naarmate de tijd vorderde, ontkiemde zijn nooit vervulde rebellie opnieuw.

Op het internet had hij het gevoel zichzelf te kunnen zijn. Een plek, zonder de naar sleur riekende conventies, die hem meer en meer verstikten. Een virtuele ontmoetingsplaats waar mensen wezens waren, zoals hij ze het liefst had: luchtig, vrolijk, en zonder problemen. Geen gezeur en geklaag. Hij had er zo'n nood aan. Niet dat hij iets te kort kwam; hij had twee prachtige kinderen. Zijn vrouw was er altijd, en samen hadden ze een comfortabel leven opgebouwd. Een mooi huis, een goede bron van inkomsten, leuke vrienden, en een bepaalde levensstandaard. Niets ontbrak hen. Toch bekroop hem steeds die leegte. Steeds vaker zocht hij daarom afleiding in de sprankelende sensatie van het virtuele mysterie.

Op een avond na een feestje, waar de holle conversaties hem andermaal hadden verveeld, vond hij de moed het haar te vertellen. De drank had hem vrijmoedig gemaakt. Maar, daar waar de realiteit zeepbellen doorprikt, bleef hij vruchteloos wachten op een reactie. Zijn virtuele droom spatte uit mekaar en verkilde. Maar er waren altijd andere avatars, nieuwe, jonge, mysterieuze, prikkelende...

In werkelijkheid was zijn droom-avatar, gewoon een vrouw van vlees en bloed. Een vrouw, zo complex als ieder ander. Een vrouw die na een offline ontnuchtering, gewoon een pondje te veel weegt, zeurt over rondslingerende sokken, en grasvelden die gemaaid moeten worden. Een vrouw van het wereldwijde web, het virtuele ideaalbeeld.