Het monster in mij

Vandaag is zo’n dag. ‘Ze’ zeggen dat het samenhangt met onze hormoonhuishouding. Bij ‘ze’, tuned mijn hoofd meteen dit beeld:
een stelletje stoffige vieze mannetjes, in vaal-wit schort. Zo van die gefrustreerde-jaren-tachtig-kereltjes met grote brillen en een snor. Van die figuren die thuis niks te zeggen hebben en die totaal onkundig zijn op het gebied van vrouwen. Maarja, zij hebben de onderzoeken gedaan. Zij hebben de autoriteit om het fenomeen te benoemen.

Ik kan nog net een vloek onderdrukken als ik denk aan de naam die ze het hele hormoonhuishouding-geklooi hebben gegeven: PMS (pré menstrueel syndroom) Dit fenomeen zou te wijten zijn aan de verhouding waarin het testosteron zich gedraagt t.o.v. de oestrogenen. Waarschijnlijk ook nog aan een paar andere ingewikkelde processen, maar hier wil ik niet te lang bij stilstaan. Liever sta ik even stil bij die onderdrukte vloek, en waarom heel mijn wezen gaat stomen als een verstopte fluitketel met kokend water, bij de gedachte aan het woord ‘syndroom’. Syndroom komt van het Griekse woord sundromé (sun = samen en dromos = snel lopen) = samenloop. Het gaat dus om een samenloop van verschillende klinische verschijnselen. Mij overvalt een gevoel van machteloosheid bij zo'n benaming.

Laat mij het een samenloop van een aantal zeer emotioneel geladen omstandigheden noemen die zich, god zij dank, slechts eenmaal per maand voordoen. Wat de oorzaak ook is, als het PMS monster zich aankondigt (meestal een paar dagen vóór de menstruatie), begint het gedonder. Zonder dat ik dit wil raak ik de controle kwijt over m’n eetgedrag, m’n humeur, m’n energie en m’n zelfbeheersing in het algemeen. Dagelijkse beslommeringen transformeren in regelrechte drama’s. Mijn anders zo vreedzame natuur, verandert in dat van een woeste tijger.

Ik heb al eens overwogen om maandelijks een paar dagen in afzondering te gaan. Maar mijn omgeving reageert daar niet zo enthousiast op: ‘ik heb je hier nodig’, zo luidt het.
Wat een opluchting: hij heeft mij nodig… en ik stond nog wel op het punt mezelf als grof vuil aan de deur te zetten…