Gescheiden van

'Ik ben gescheiden en alles kwijt. Verkeerde keuze gemaakt', gilde ze.

Iedereen keek op. Kletterende kopjes verstomden, vorken en messen zwegen. Kauwende monden stonden stil. De luide bekentenis versnipperde de lucht en bleef pijnlijk tussen haar tafeltje en het mijne hangen. Alle ogen waren op ons gericht.

Een beetje uit het veld geslagen mompelde ik: 'wat erg voor je'.

'Gij lacht' vervolgde ze met overslaande stem. Ze pauzeerde even en lalde verder: 'Lachen is gezond, dat zouden mensen meer moeten doen.' Nog nooit had ik me zo ongemakkelijk gevoeld met m'n eigen lach, die nota bene niets met haar te maken had. Het was me niet eens opgevallen dat ze binnengekomen was en aan een aangrenzend tafeltje was gaan zitten.

De tenniswedstrijd was begonnen; ik voelde alle blikken razendsnel in mijn richting. Breakpoint voor de collectieve vraag : 'Waarom zat gij eigenlijk zo te lachen?' ... Nog vóór ik antwoord kon geven balkte ze luidkeels: 'Gij hebt toch een keer bij mij gepoetst, is het niet? Dat was nog in mijne goeie tijd. Ik had toen een poetsvrouw'. Ze zuchtte en staarde een ogenblik wezenloos voor zich uit, waarna ze zich weer tot mij richtte: 'Wat doet gij eigenlijk, nu?' Zonder op een antwoord te wachten, vervolgde ze met dubbele tong: 'Ik geef nog één dag in de week les en doe nagels', waarna ze zich in stilte hulde. Haar hand, zwaar van ringen, nagels en wel twintig armbanden trilde terwijl ze een glas rosé naar haar lippen bracht. 'Ik kom daar niet van rond', siste ze weer in mijn richting.

Ik was even uit het lood geslagen. Het beeld van de vrouw die ik vijftien jaar geleden ontmoette, achtervolgde me voor de rest van de dag. Ze had echt alles, dacht ik. Zo voelde ik dat toen, in schril contrast met mezelf: mijn enige bezit destijds was een koffer vol idealisme, een stuk of 'tig kapstokken met goede moed en een klein doosje met als opschrift: 'Creativiteit'.

Ik weet nog hoe ik in die tijd met lede ogen naar haar keek en me afvroeg hoe het zou voelen 'alles' te hebben...