Vrouw Zijn

Verlangen, brandend en verterend. Ongrijpbaar verlangen...
Eeuwige zoektocht, onvindbaar, smachtend.
Onraakbaarheid, laat mij raken, zonder begin, zonder einde.
Ongrijpbare mistige kwelgeest, geef mij zielerust.
Laat realiteit haar naaktheid ontbloten. 

'Ik ben gescheiden en alles kwijt. Verkeerde keuze gemaakt', gilde ze.

Iedereen keek op. Kletterende kopjes verstomden, vorken en messen zwegen. Kauwende monden stonden stil. De luide bekentenis versnipperde de lucht en bleef pijnlijk tussen haar tafeltje en het mijne hangen. Alle ogen waren op ons gericht.

Een beetje uit het veld geslagen mompelde ik: 'wat erg voor je'. Lees méér »

Lieve jij, sorry van gisterenavond. Je hebt gelijk, ik ben je een woordje uitleg verschuldigd. Misschien klonk het nogal drastisch en een tikkeltje fatalistisch. Die twee duistere figuren verstoppen zich meestal goed in de donkere hoeken van mijn ziel, maar af en toe (één keer per maand) komen ze te voorschijn. Zoals gisterenavond. Lees méér »

Hoe je leven er uit ziet, hangt deels af van: achtergrond, keuzes en gevolgen van keuzes. Hoe je zelf er uit ziet, hangt af van wat moeder natuur je gaf. En wat je ermee doet. Lees méér »

'Vrouwen zijn vreselijk', fluisterde een vriendin me laatst in de oren. We hadden afgesproken samen te lunchen op een terras, ergens in de binnenstad. Ze had maar een half uurtje, dus bijkletsen en consumeren moesten in hoog tempo. Lees méér »

Het was een virtuele ontmoeting. Hun interacties waren luchtig, fruitig en prikkelden zijn nieuwsgierigheid. Telkens staarde hij naar zijn droom-avatar: een vaag beeld van een lachende, vrolijke vrouw. In zijn fantasie vervulde zij z'n stoutste dromen: de illusie had een  ongecompliceerd beeld geweven. Het beeld van de eeuwige glimlach en de minzame conversaties. Het beeld dat zowel het intellect, als het testosteron op de juiste momenten stimuleert. Het beeld dat nooit last heeft van oestrogene complexiteiten, en nooit zeurt. Lees méér »

Volgens ‘de normen’ ben ik te dik. Mijn BMI-wijzer, helt nèt ietsje te veel naar rechts.

Hoe het zo ver kwam:
op een dag had ik genoeg van al het gezever rond de slanke lijn. Categoriek (aard van het beestje), gooide ik de weegschaal de deur uit. Ik was vastberaden te eten wat-, wanneer-, en hoeveel- ik zelf bepaalde. Gezien mijn mateloze natuur, misschien een ietwat drastische beslissing. 12 extra kilo’s nestelden zich graag en moeiteloos aan mijn slanke lijf. Op 6 jaar tijd. Lees méér »

Vandaag is zo’n dag. ‘Ze’ zeggen dat het samenhangt met onze hormoonhuishouding. Bij ‘ze’, tuned mijn hoofd meteen dit beeld:
een stelletje stoffige vieze mannetjes, in vaal-wit schort. Zo van die gefrustreerde-jaren-tachtig-kereltjes met grote brillen en een snor. Van die figuren die thuis niks te zeggen hebben en die totaal onkundig zijn op het gebied van vrouwen. Maarja, zij hebben de onderzoeken gedaan. Zij hebben de autoriteit om het fenomeen te benoemen. Lees méér »

Lente associeer ik steevast met blootgeven. De eerste zonnestralen zijn zalig, maar ook keihard. Ieder jaar stuit ik op ontnuchteringen als: vuile ramen, stofvlokken en deukjes in m’n vel. Een winterlang hebben ze niks van zich laten horen. Korte donkere dagen, en lange koude winteravonden dwongen mij tot: hapjes, wijntjes, schemerlichtjes en andere twilight-activiteiten. Genieten, en zo min mogelijk bewegen was de booschap. Lees méér »

Een glanzend Dior-raam weerspiegelt de contouren van een lange bontjas. De jas hangt luxueus rond het lichaam van een dame, als stille getuige van een doodgeknuppelde inwoner van Antartica. Het ranke lijf hoort toe aan een vrouw van middelbare leeftijd. Op het eerste zicht een stralende verschijning. Bij nader inzien, ontwaar ik het werk van een meester: haar plastisch chirurg. Lees méér »