In verwachting
dec
24
Verwachtingen. Mijn moeder begon er al mee, lang vóór ik geboren werd.
Vooral toen ze zwanger was koesterde ze hoge verwachtingen. Negen maanden lang was ze er vol van. Vol van mij. Letterlijk en figuurlijk. Zo brak het moment aan dat ik voor het eerst het daglicht aanschouwde, in de armen van een moeder wiens verwachtingen ik had overtroffen.
De verwachtingen die mijn moeder in aanvang koesterde, zoals het autonoom drollen in een potje of eten met het mondje dicht, werden stuk voor stuk ingevuld. Doch, naarmate ik ouder werd en de verwachtingen van beide kanten stegen, namen ook de teleurstellingen toe. Mijn lange weg naar een kort verhaal was begonnen: mijn zoektocht naar het fragiele evenwicht tussen gezonde en ongezonde verwachtingen.
Het duizelt me als ik overdenk hoe ons leven geconditioneerd wordt door verwachtingen. Zo krachtig dat ze ons tot euforische blijdschap, maar ook tot droefenis ten dode kunnen leiden.
Dit overpeinzend, dwalen mijn gedachten af naar een gesprek dat ik met mijn verzekeringsagent had. Wat begon met cijfers en getallen transformeerde geleidelijk in een ontlading van emoties. Van zijn kant, wel te verstaan.
Met tranen in de ogen vertelde hij me over zijn teleurstellingen. Het leven had hem niet gebracht wat hij verwachtte. Hij had altijd hard gewerkt en alles hiervoor laten wijken. Nu voelde hij zich leeg, uitgeput en moedeloos. Zijn holle ogen keken me betraand aan, vragend, bijna smekend, alsof ik de heilige graal in m'n binnenzak hield. Ik had medelijden met hem, maar ik kon niet meer voor hem doen dan luisteren. Hij verwachtte ook niet meer van me.
Ik luisterde hoe hij vertelde over zijn pijn, hoe hij nu, op zijn 62ste pas besefte dat hij nooit geluisterd had naar de stem van zijn eigen verwachtingen. Die stem, die niets anders verwachtte dan dat hij zou luisteren naar zichzelf. Hij had die stem genegeerd en alleen maar geleefd naar de vermeende verwachtingen van anderen...
Met dank, want mijn muze zat vandaag in de 'verwachtingen' op instigatie @MartineVangaver
Reacties
@Martine: dankjewel! En, dank
@Martine: dankjewel! En, dank voor de inspiratie!
@Wouter: dat is mooi. Ik blijf oefenen. Iedere dag! ;-)
@Michael: dank je voor het compliment! Tevredenheid is mooi. Als je dat kunt, ben je gelukkig.
@Lieven: mooi dat stukje! 'Als we mekaar tegenkomen, is het feest'... tof!
verwachting
Hierover hoorde ik op een voor mij heel juist moment de volgende mooie tekst.
"Ik ben er niet om aan jouw verwachtingen te voldoen,
Jij bent er niet om aan mijn verwachtingen te voldoen,
Maar als we mekaar ontmoeten, kan het feest zijn."
De ander laten in zijn eigenheid en naar je eigen ziel af en toe luisteren is een mooie gave.
Inderdaad ongelooflijk wat zo
Inderdaad ongelooflijk wat zo één woordje bij jou teweeg kan brengen. Ik ben altijd jaloers als ik hier zie hoe goed jij je gedachten in woorden kan omzetten en deze dan ook op een meeslepende manier kan neerschrijven, dat noem ik kunst.
Het onderwerp zelf is dan weeral andere koek .... "verwachtingen"!!
Misschien stellen wij onze eisen en verwachtingen te hoog, misschien is dat niet meer dan menselijk, maar naar mijn inziens toch verkeerd.
Wat verwachten wij eigenlijk van het leven, is het succes, is het geld, is het liefde, of is het een combinatie van alles bij mekaar ... willen we gewoon alles hebben?
Misschien dat we gewoon even moeten rondkijken, kijken naar mensen die het niet zo goed hebben, om te begrijpen dat we best gelukkig mogen zijn. Gewoon gelukkig omdat we een dak boven ons hoofd hebben, een fijne relatie hebben, enz.
Ik moet ook toegeven dat ik mijn verwachtingen in het leven heb moeten bijsturen, een hele hoop plannen heb opgegeven. Ook ik had grote plannen, ambities, maar de leeftijd heeft mij ingehaald en ik ben tot het besef gekomen dat ik geen energie meer moet steken in dingen die nu niet meer haalbaar zijn.
Eenmaal je daarin berust wordt het leven eenvoudiger.
Neen hoor, ik heb niet alles opgegeven, ik werk nog steeds en heb sinds enkele jaren een nieuwe dienst in het leven geroepen dat ik nog dagelijks verder aan werk. Maar dit zijn haalbare doelen, dingen die zelfs graag doe, dingen die mij voldoening geven. Aan mijn pensioen denk ik nog niet en ik weet zelfs niet of ik wel op pensioen wil, of ik echt afgeschreven wil worden. Als mijn gezondheid het toelaat wil ik graag op een rustig tempo verder werken want ik doe mijn job nog steeds graag. De ene dag natuurlijk al liever dan de andere, maar over het algemeen toch graag.
Ik verwacht niet echt iets meer van het leven, als alles gewoon zijn gangetje gaat is het voor mij al best.
Tot slot een zinnetje uit "testament" van Boudewijn de Groot.
... ik heb nog wel wat mooie idealen, goed van snit hoewel ze uit de mode zijn ... wie ze hebben wil die mag ze komen halen ...
;-)
triest
Het lijkt me zo triest om op je 62ste te moeten constateren dat je alleen maar hebt geleefd naar de vermeende verwachtingen van anderen. Gelukkig is het nog niet te laat om het roer om te gooien, ook niet op je 62ste. Leef naar je eigen verwachtingen en doelen, hoe onbereikbaar die ook mogen lijken.
Heel mooi om te lezen wat zo
Heel mooi om te lezen wat zo één zo'n simpel woordje bij jou dan allemaal doet opborrelen... en dat dan af te toetsen aan mijn eigen verwachtingen daarbij ;-)
Nieuwe reactie inzenden