Tijdvriendschap

Tijd, m'n vriend, mag ik je even storen?'
'Zeker meisje, ga je gang.'
'Ik wilde je iets vragen.'
'Ik luister'

'Waarom ben jij de laatste tijd zo gehaast?'
'Maar kind toch, ik heb nooit haast. Al miljoenen jaren tik ik 60 seconden in een minuut en zestig minuten in een uur. Waarom vraag je?'
De laatste tijd werk je me op m'n zenuwen met je getik.'
'Oei, hoe komt het? Wij waren toch beste maatjes?'

'Ik weet, maar ik heb het gevoel dat ik steeds achter je aan moet rennen. Ik vul je met werken, slapen, eten, drinken, liefhebben, beminnen, haasten, en nog veel meer. Maar je blijft maar doortikken. Er zijn zoveel momenten, waarop ik je zou willen stoppen. Ik zou je willen smeken even stil te staan met mij. Dat je even tijd maakt om mijn mooie momenten te vereeuwigen. Maar je tikt maar door. Kan het jou dan niks schelen? Je sleurt me door de jaren. Het lijkt wel, of de tik des tijds, je steeds sneller laat lopen. Of ligt het aan mij, lieve tijd?'

'Ik vind het moeilijk dit te zeggen, maar ik vrees dat je last hebt van chronische volwassenheid. Toen je klein was, beschouwde je mij als je beste vriend. Ik was er gewoon en jij stelde jezelf hier geen vragen rond. Onze verhouding was goed. Kun je dit niet opnieuw proberen? Accepteren dat ik er ben en dat ik rustig doortik? Net als vroeger? Je weet, ik ben een betrouwbare vriend, waar je ten alle tijden beroep op kunt doen. Je hoeft mij alleen terug op te vullen met wat je vroeger het liefste deed. Je zult zien, ik ben lief voor je.