Ontpoppen, vlinderen en sterven.

Leef je droom! Wees het beste dat je bent! Durf te leven! Ga voor waar je in gelooft! Transformeer, en 'the sky is the limit'...

Ken je ze? Dè kreten van de eenentwintigste eeuw? Een heel leger van coaches, zweefteven en empirisch psychologen staan klaar om je gebroken wezen op te vangen. Eenstemmig verkondigen ze luidkeels dat zij de sleutel hebben om je te bevrijden van je oude, negatieve ik. Allen hebben ze het geheim om jou tot je ultieme transformatie te begeleiden. Zij weten hoe jij jezelf kunt bevrijden van angsten en andere blokkades die je belemmeren om bij je hogere ik uit te komen. Tegen de tijd dat je zakken geledigd zijn en je bankrekening geminimaliseerd, ben je ongeveer klaar. Je nieuwe leven kan beginnen. Voor de meesten betekent dit dat ze de ballen hebben gehad om een punt te zetten achter hun relatie, hun vorige baas een schop hebben gegeven en een zielig hoopje vrienden over hebben, die meestal in hetzelfde schuitje zitten. Berooid en leeg, maar wel getransformeerd. Klaar voor een nieuw leven.

Er zijn echter een paar dingetjes die die kut-coaches steeds vergeten te melden (sorry voor mijn gefrustreerd taalgebruik en excuses aan allen die zich zo inspannen en het goed bedoelen): hoe je ook je best doet, je blijft wie je bent! Je kunt jezelf wel losmaken van je duistere verleden en de scherven van je gebroken hart bij mekaar schrapen en je focussen om stinkend rijk of onuitstaanbaar zelfingenomen te worden.  Maar iets dat je nooit zult kwijtraken, is jezelf.

Waarom deed je überhaubt wat je deed? Waarom koos je wat je koos? Waarom leefde je zoals je leefde? Waarom lééf je zoals je leeft? Toch niet alleen maar omdat je ouders je zo conditioneerden? Of door het trauma dat je had door die rothond van je vroegere buurman? Nee! omdat jij jij was en bent. Hoe je ook je best doet, vroeg of laat komt die weerbarstige ik toch weer naar boven.

Tenminste, zo voel ik het. Ik heb niet het meest ideale fundament om een leven van succes op te bouwen of om te blaken van zelfvertrouwen. Zowel m'n fysiek, m'n jeugd als m'n genen, spelen hier een rol in. En ja, ik ben naar de therapeut geweest. Ik heb jaren achter mekaar in tranen over de vloer gekropen om mezelf te bevrijden van angsten en kronkels die mezelf belemmerden om simpelweg blij wakker te kunnen worden. Bij momenten dacht ik: nu ben ik er, en dan pats boem liepen de dingen weer helemaal in het honderd.

Ik ben vooruit gegaan, geëvolueerd zoals men dat zo graag noemt. Zeker. Veel geleerd, meer losgelaten dan ik ooit kon vasthouden en uiteindelijk de meeste dingen een plaats gegeven. Maar één ding blijft wat het was en wat het zal zijn: ik ben ik. Eigenaardig genoeg voelt dit niet als 'een hogere ik'.  It's just me. Voor mij wil dit zeggen dat ik iedere dag af te rekenen heb met zeeën van emoties, positief en negatief.  Dan mogen er nog honderd coaches met hun hete adem over me heen gaan hangen. De uitdaging blijft. Iedere dag, want geen dag is het zelfde, geen situatie identiek.

Dit is wat het was, en het zal zijn wat het is. Potverdorie.