De kunst van het loslaten

Er zijn van die momenten. Momenten dat je eigen zorgen èn die van een ander, je even geen éne moer kunnen schelen. 'Gij moet uw naaste liefhebben als uzelf', luidt het. Geloof me, uit liefde voor mezelf, staat deze week in het thema van loslaten. Wonderlijk genoeg is de liefde voor m'n naaste er behoorlijk door aan het verdiepen. 

Ik vertoef in het land van de eeuwige pasta. Dit bevalt me zéér goed. Ondanks dat het Italiaanse volk hier steen en been klaagt over het weer, voel ik me als een Eskimo in een sauna. Naar noordelijke begrippen hebben we hier warme temperaturen. Onze dagen vullen zich met 'il dolce fare niente'. En als we überhaubt iets doen, doen we het piano piano. Heerlijk, geloof me.

Toen het vliegtuig opsteeg richting zuiden, had ik het even niet meer met m'n emoties. Waterlanders, jawel... Deze reis betekent zoveel voor mij. Het gevoel van vrijheid, vrij zijn en loslaten heb ik een tijdje gemist. Praktische zorgen des levens zitten daar voor iets tussen. Het wonderlijke is, dat deze weldadige vibraties me al een paar dagen te pakken hebben, alsof ze besloten hebben onder mijn huid te kruipen en daar te blijven.

Men zegt wel eens dat de weldaad van een vakantie maar kort duurt als je terug thuis bent. Geloof ik niet. Deze vakantie symboliseert méér dan een onderbreking van de sleur. Deze week leer ik hoe het  voelt om alles helemaal los te laten en dingen te laten gebeuren zoals ze gebeuren.