Ego
jan
12
Ooit hebben mijn ouders bloed, zweet en tranen gelaten. Het betrof mijn opvoeding. In alle onschuld was ik dwars en niet bewust van wat ik hen aandeed. Zo droegen pa en ma bescheidenheid hoog in het vaandel. Egocentrisme vonden zij heel lelijk. Ondanks mijn dwarse natuur luisterde ik braaf. Gevolg: een leven lang geveinsde bescheidenheid. Zo sterk, dat ik een minderwaardigheidscomplex ontwikkelde. Inmiddels ben ik dat gelukkig kwijt. De tijd heeft mij geleerd dat je met een gezonde dosis egocentrisme verder komt dan met minderwaardigheidslarie. Kunst is natuurlijk géén ego-etter te worden. Maar daar zijn we te “down to earth” voor.
Wil je schrijven, zingen of wc-rollen volkribbelen? Deze activiteiten vragen om erkenning van het ego!
De dag dat ik dat ego (h)erkende in mezelf, merkte ik dat het best meeviel; het was lang niet zo egocentrisch als ik vreesde…
Reacties
f u c k
f u c k t h e w o rl d !
; - )
@Pelgrim
Welkom op m'n blog Pelgrim!
Dat boek van Paul Verhaege moet ik dan ook maar eens ter hand nemen...
Mijn besef heeft ook een tijdje op zich laten wachten. ;-)
opvoeding
Heidi,
Dank voor de reactie op mijn blog.
Zo kom ik ook hier terecht.
En als ik je profiel lees, je teksten, je favoriete schrijver, ....
Wel, dan wek je bij alles mijn interesse.
Opvoeden, niet altijd zo eenvoudig. In het boek dat ik nu lees (Het einde van de Psychoterapie van Paul Verhaeghe) wordt heel duidelijk geschetst hoe personen gevormd (opgevoed) worden en wat dan de gevolgen kunnen zijn.
En om dat te beseffen moet je soms 44 geworden zijn.
groet,
Nieuwe reactie inzenden