De naakte realiteit

Parasol, voetenbadje tegen de schimmel en een zee van licht op m'n scherm. Het leven van een freelancer heeft zo z'n vrijheden.

'Concentratie ver te zoeken', is het motto van de dag. Ondanks mijn noeste weerstand wint mijn drang tot dromen. Het weer is er ook naar, om eens lekker je geest de vrijheid te geven en z'n zinnen te laten botvieren.

Ik sluit m'n ogen en kom enigszins verbaasd tot de conclusie dat er ergens diep in mij een romantische ziel huist. Er doemen namelijk wazige beelden op van mezelf in een frans lavendelveld. Iets verderop, aan het eind van een lommerrijke laan, ontwaar ik een zandkleurige villa. Een azuurblauw zwembad reflecteert de schittering van lichtcirkeltjes op de muur.

Impulsief grijp ik naar m'n strooien hoed, til m'n rok tot enkelhoogte en ren barrevoets richting zwembad. Net als ik op het punt sta jurk en hoed aan een tak te hangen, om in het koele water te duiken, hoor ik achter mij een stem zeggen: 'en waar haalt mevrouw het lef vandaan om hier spiernaakt in mijn zwembad te willen springen?'
Ik dacht dat ik door grond zakte. Daar stond ik dus, spiernaakt, spierwit, in rubenskostuum, recht in het visier van notabene een landgenoot. Aan zijn misprijzende blik te zien had hij niet veel affiniteit met onze naakte gemeenschap van afkomst en nog veel minder met mijn spontane initiatief.

Waar was m'n verstand toen ik dit ondernam? Ik had het allemaal zo goed gepland en voorbereid. Het kon niet dat hier iemand woonde. Dagen achter mekaar was ik hier geweest. Steeds was er geen kat te bespeuren. Uitgerekende vandaag waren hier mensen ingetrokken. Hier stond ik nu, oog in oog met een landgenoot, die ik liever in andere omstandigheden tegen het lijf gelopen was. Of misschien zelfs liever helemaal niet.

Ik doe maar gauw m'n ogen weer open. De realiteit is een stuk leuker, hier veilig in m'n tuintje. Kan ik nou nooit eens echt romantisch dromen? Verdorie toch, ik ga maar weer verder werken.