Tot de dood ons scheidt
sep
01
Vroeger zag ik 'm altijd de ramen lappen als ik voorbij reed. Zij stond dan in de deuropening en keek toe. Amorf hing ze met haar vette lijf tegen de deurpost. Met een nietszeggende blik volgde ze iedere beweging van hem. Af en toe duwde ze haar naar beneden glibberende jampotglazenbril omhoog. Met haar middelvinger.
Soms zag ik hen in de stad. Hij sjouwend met twee uitpuilende boodschappentassen, zij als een waggelend schip op stormachtige zee, achter hem aan. Samen sloften dan ze naar huis.
Op een dag was ze dood. Kanker. De kinderen, die je best kon omschrijven als mutaties van pa en ma, sloften gelaten achter de kist. Ik heb hen daarna nooit meer gezien. Pa wel. Vanmiddag nog, in het voorbijrijden. Ik kon nog net een paal ontwijken, toen ik vanuit m'n ooghoeken zijn metamorfose zag. In een flits, het beeld van een sportieve man die twee fietsen op z'n auto vastmaakte. Hij werd geassisteerd door een vlotte vrouw in hetzelfde rode jasje als hij. Een koppel. Een dagje weg.
Reacties
@tijdtussendoor: precies wat
@tijdtussendoor: precies wat ik bedoelde! Dank je voor je reactie, tof!
Lezen en denken.
Of met andere woorden hoe ongelukkig, maar ook gelukkig, mensen elkaar kunnen maken.
Bedankt voor deze stof tot nadenken ;)
@Michael: nu heb ik op mijn
@Michael: nu heb ik op mijn beurt moeten nadenken over wat ik hierop kan antwoorden. Ben blij dat het je aan het nadenken gezet heeft. Dat is een groot compliment. Dank je hiervoor!
Je zal het waarschijnlijk
Je zal het waarschijnlijk niet geloven maar deze blog heeft mij toch een hele voormiddag bezig gehouden. Het feit dat ik vanmorgen over en weer naar Geel moest, om er te gaan werken, zorgde ervoor dat ik voldoende tijd had om over dit onderwerp na te denken.
Ik heb meermaals de juiste tekst, om hier een antwoord te formuleren, in mijn hoofd gehad, maar deze woorden waren natuurlijk verdwenen als ik hier thuis terug voor de pc kwam zitten, zo gaat dat dan hé.
Het is een complex onderwerp, en dat kan je vanuit verschillende oogpunten bekijken, zoveel is zeker. Een mensenleven is niet altijd wat je ervan verwacht, een relatie evenmin. Mensen, in een relatie, schijnen soms in mekaar over te gaan en blijken na verloop van jaren volledig aan mekaar aangepast, dit zowel positief als, in sommige gevallen, in negatieve zin.
Ik weet niet of het je bedoeling was met deze blog één en ander bij de lezers los te maken, maar ik ben er in elk geval toch door beginnen nadenken. Niks negatiefs hoor ... gewoon over hoe dingen in het leven kunnen gaan, soms gewild, soms ongewild.
Ik vond het een interessante tekst, vooral omdat het tot nadenken aanzet.
Nieuwe reactie inzenden