Relaties en ouwe schoenen

We leven in de eeuw van de stukgelopen- en de nieuwe relaties. Als het 'schoentje een wringt', gooien we het weg. Genoeg andere schoenen in de aanbieding. We zoeken iets dat comfortabel zit, liefst zo snel mogelijk want we hebben geen tijd om te wachten tot het schoeisel zich naar onze voet zet. Dat vinden we tijdverlies. Het leven is kort en we hebben nog zoveel te doen.

Vroeger was het anders; de keuzemogelijkheden waren beperkt en we kregen minder kansen. Eenvoud kenmerkte ons leven. Nu hebben we gemiddeld tachtig jaar om vol te proppen met activiteiten die we zelfs in 500 jaar niet afgewerkt krijgen. Tachtig luttele jaren waarin we al onze talenten moeten ontdekken, ontplooien, commercialiseren en uitpersen. Dromen moeten kost wat kost waargemaakt worden. Liefst in hoog tempo. Doen we dat niet, behoren we tot de losers, volgens hedendaagse begrippen. In deze race willen we een partner die compatibel is aan onze wilde verlangens.

Alles draait trouwens om het 'ik'. 'Omdat we het waard zijn'... ahum...
Aansluitend hierop, worden we meegezogen in het zog van de tendens om van koers te veranderen. Als we niet van koers veranderen, horen we er niet meer bij. Een beetje ontwikkeld mens slaat de weg in op zoek naar zijn hogere 'ik'. Op instigatie van de 'zweverige, transformatie lectuur' storten we ons  met hart en ziel op yoga, NLP en allerhande dubieuze therapieën met hetzelfde einddoel: harmonie met jezelf. De juiste partner zal op het juiste moment in ons leven verschijnen. Als we überhaubt nog een partner nodig hebben, na zo'n immense zelfvervulling. 'Past onze huidige partner niet in dit straatje van zelfontplooiing, gooien we hem/haar aan de kant. Dit is een 'teken' dat er iemand anders ons pad moet kruisen. Een geliefde die ons méér zal vervullen en van wie we andere dingen moet leren', zo luidt het.

Als we ons hierop baseren, kunnen eeuwige trouw in voor-en tegenspoed in de vuilnisbak gooien. Trouwen kunnen ook beter nalaten, want dat geeft zo'n gedoe met papieren enzo. We hebben overigens voor iedere fase in ons leven een andere partner nodig. Ouwe - of knellende schoenen danken we af. Weg ermee en hop naar de shop voor nieuwe.

Het klinkt een beetje zoals dat verwende jong in dat liedje: 'net als in de film, ik wil het... net als in de film...'   Verdorie als het allemaal zo simpel was!

Ik heb het gevoel dat we met het overboord gooien van de 'oude waarden', de weg kwijt raken. In de war, zoeken we naar een rechtvaardiging voor losgeslagen gedrag. Vroeger was het zoveel duidelijker. Begrijp me goed, ik zeg niet dat het beter was. Maar mensen bleven een leven lang samen, al was het vechtend of met de tanden op mekaar. Er moesten waarden hooggehouden worden, vooral religieuze. Hebben we met het dumpen van religie méér vrijheid gekregen of meer verwarring gecreëerd?

De hamvraag schreeuwt: wat is goed, wat is kwaad? Of gooien we beter alles in de grijze soep?