Mannetje verovert vrouwtje

Mannetjes die een vrouwtje willen zijn geweldig. Ze zijn volmaakt in mijn ogen. Eenmaal een gewillig vrouwtje gevonden, begint een boeiende tijd. Hij zal uren met haar spreken. Een soort besnuffelings- en betastingsproces, om te peilen of het de moeite waard is, dieper te gaan. Bij iedere gelegenheid zal hij met haar gaan uit eten, haar naar interessante plekken brengen, haar bewonderen, verliefd naar haar kijken, rozen kopen en samen fantaseren over een perfect leven.

Vrouwtje helemaal in de wolken, logisch. Eindelijk iemand die aandacht heeft en tijd met haar wil doorbrengen. Ze voelt zich het centrum van het universum, een godin. Ze laaft zich aan zijn liefde. In het kielzog van zijn zoete wezen, laat ze zich meevoeren naar zijn slaapkamer. Hij wil zich voortplanten, zij ook. Onbewust uiteraard.

Eenmaal zijn doel bereikt, verdiept hij zich terug in zijn wereld. Hij werkt, hij speelt, hij netwerkt en blijft allert; er blijven altijd vrouwtjes die nog bevrucht moeten worden. Door hem uiteraard. Het veroverde vrouwtje heeft hij waar hij het hebben wil; verstrengeld aan zijn ziel, verkleefd aan zijn wezen. Als een loopse teef zal ze nu haar dagen slijten met achter hem aan te hobbelen. Altijd hopend, smekend, dat hij dat ene nog een keer geeft.

Hij daarentegen, doseert. En zij wacht. Hele dagen, nachten, weken, jaren. Dan ontdekt ze 'Ladiesnight at the movies'. Daar ontmoet ze haar lotgenoten. In collectief klaaggezang over de verwaarlozing door het mannetje, wordt er samen film gekeken. Herhalingen van het hele proces: mannetje verovert vrouwtje. De film eindigt steevast, waar de ellende begint. Kwijlend keren de vrouwtjes terug naar huis, dromend van dat ene begin...