Hij heeft een hondenleven

Hij snurkt, laat scheten en smakt. Lichaamsbeweging, koude en regen verafschuwt hij. Verder vult hij z’n dagen met slapen en dromen over teefjes. Hij houdt wel van eten. Véél eten.

Een dag uit zijn bestaan:

Boellie start z’n dag het liefst met knuffels. Iedere ochtend 7.30u stipt, krabt hij bevelend aan de slaapkamerdeur. Zijn voorkeur gaat uit naar knuffels in bed. In principe is dit verboden terrein. Maar aangezien wij geen autoriteit hebben, krijgt hij z’n zin. Als ik na veel gerochel en gekwijl van zijn kant, zachtjes in z’n oor fluister, trilt z’n hele lijf van emotie. En wij smelten. De wasmachine zorgt wel weer voor frisse lakens.

Als meneer verzadigd is van hugs en influisteringen, begeeft hij zich richting tuin. Een rondje territorium afbakenen en even lekker kakken. Het ‘personeel’ ruimt de rommel wel weer op…

Vervolgens waggelt hij richting keuken voor een versnapering, en dan op naar z’n mand. Onderweg jaagt hij nog even de poezen de stuipen op het lijf. Één van de weinige activiteiten die hem kunnen bekoren. Eenmaal aangekomen in z’n mand, start hij met een diepe gorgelende zucht, het gekende dagprogramma: snurken, scheten en zo min mogelijk bewegen.

Voor de rest is het zinloos en een verspilling van energie hem wat maar ook, te vragen. Bevelen evenmin. Voorstellen daarentegen, vindt hij tof. Vooral als zo’n voorstel de klank van voedsel draagt.

Zijn sociale leven is noodgedwongen ingeperkt. Dit is vooral te wijten aan een aantal misvattingen, die hij blijft koesteren. Zo is hij is ervan overtuigd dat hij klein is. Als we bezoek hebben kan dit nogal eens tot verwarring leiden. Op ieder onbewaakt moment springt hij met zeer oprechte intenties op schoot. Slechts weinigen die bij ons op bezoek waren konden de liters kwijl en zijn hartstochtelijke uitingen van genegenheid via de benen, ontlopen. De grote consternatie die dit telkens opleverde, is oorzaak van zijn beperkte sociale contacten.

Wandelen wil hij maar één keer per dag. Maximum. ’s Avonds voor het slapengaan even een straatje om. Op z’n zachts gezegd een drama. Waar andere hondjes in de riem hangen en je vooruit trekken, zet Boellie zich met alle geweld schrap. Met lijdzame blik kijkt hij je dan aan. ’Trek maar, als je persé wil wandelen…’ Niet nodig te vermelden dat dit iedere keer een uitputtingsslag is.

Als de klok twaalf geslagen heeft, en Boellie -tig pogingen heeft geforceerd om bij ons in bed te komen, valt hij uitgeput in slaap. In z’n mand. Des nachts trilt het huis van zijn gesnurk…