apr
26
Tenenlikken en wereldvrede
ZIjn warme tong zocht z'n weg tussen m'n tenen. Vettig en vies. Hij genoot er duidelijk van, want het fanatisme waarmee hij doorging was niet te stuiten. Warm, nat en vettig. Zo voelde het. Ik onderging het. Ik onderging het zelfs zo vaak, dat het een gewoonte werd; de hond die m'n tenen likt. Lees méér »
apr
20
Knoeien met Tijd
We doen het te weinig; knoeien met tijd. Je kent het vast, die momenten dat je opschrikt uit je microcosmos en niet kunt benoemen wat je de afgelopen uren deed. Die niet geplande Zen-momenten die ons als westerling ongewild een beetje Boeddhist maken. We zouden ze vaker moeten inlassen. Alleen jammer dat we collectief geleerd hebben ons hier schuldig bij te voelen. Onze maatschappij is hierin zéér streng. Ons zijn, of onze waarde wordt helaas te vaak gemeten of bepaald op basis van wat- en hoeveel we presteren. Hoe jammer. Lees méér »
Daar zitten we dan, elkaars statussen leuk te vinden en de wereld te bombarderen met diepzinnige quotes. Ons ego wil laten zien zien hoe boeiend we zijn. Maar wie kan het eigenlijk wat schelen? We gaan zo op in onze ego's dat we door het ego-bos de bomen niet meer zien. Lees méér »
apr
03
Repetitie op zaterdag
apr
03
Het decadente méér.
Durf jij eerlijk in de groep te gooien wat je diepste wensen zijn? Wat je onwaarschijnlijkste dromen zijn? Lees méér »
mrt
22
Orgastische bewustwording
Jij en ik zijn het resultaat van een orgasme. Ooit bij stil gestaan? Waarschijnlijk niet zo vaak, daar het je ouders betreft. Lees méér »
feb
11
Hij zingt, zij zingt.
Enzo en ik leerden elkaar kennen via de muziek Een vrij podium; hij speelde piano, ik zong. Er was meteen een klik. En niet alleen op muzikaal vlak...
We spreken er eigenlijk niet zo veel over. Hoe dan ook, op dit moment zijn we veel bezig met onze 'zang-dingetjes'.
We registreren alles zelf, zowel beeld als klank. Je kunt op z'n zachts stellen dat we toch muziekfreaks zijn. :-)
Hier enkele resultaten: Lees méér »
feb
02
Digitale communicatie
Schrijven voor het web vraagt een andere insteek dan voor print. Web-tekst is kort, bondig en vooral pittig. Dit om de vlug afgeleide webgebruiker te blijven boeien. Voor print mag een tekst langer en breedsprakiger zijn. Met een boekske in de hand zijn we blijkbaar geduldiger dan met een scherm voor onze neus. Zo werkt het nu eenmaal. Staat je digi-scherm te vol met tekst, dan klik je weg.
Toch ga ik een nooit gepubliceerde printtekst posten die ik een paar maanden geleden schreef. Ik daag jouw digi-geduld uit! Lees méér »
jan
31
Wanted: webredacteur!
Je schrijft rauwe, botte tekst in korte venijnige zinnen. Je weet deze te overgieten met broeierige, seks-gerelateerde insinuaties afgekruid met aftandse schuttingtaal. Je teksten hoeven over het algemeen geen point te hebben. Passieve opstandigheid volstaat. Lees méér »
jan
30
Wouter Van Heiningen dicht
Een paar jaar geleden las ik 'm voor het eerst. In den beginne z'n blog, later z'n bundel: 'Zichtbaar alleen'. Zo begon het. Van het één kwam het ander, en zo ontmoetten we mekaar, één jaar geleden. Hij dichtte, waar ik zong. De kracht van Social Media, zo zou je het kunnen noemen.
Een tweede bundel: 'Zoals de wind in maart graven beroert'
Ik lees 'm graag.
jan
17
Tweetup BXL
We gaan elkaar ontmoeten. EenTweetup, weet je wel? Social Media gaan offline. De digitale mens transformeert in vlees en bloed. Ditmaal laten we deze wonderlijke gebeurtenis plaatsvinden in onze hoofdstad Brussel. Wanneer? Zaterdag 4 februari. Waar? Café Bizon. Te gekke muziek, nog gekker gezelschap en gezelligheid ten top!
Mag ik jou ook uitnodigen? Maakt niet uit of je wel of niet op Twitter bent. Het feit dat je dit leest maakt je een digi-mens. En jou wil ik ontmoeten!
Zeg je ja? Verras me en ik zie je daar!
jan
15
Tijdloos verlangen
Verlangen, brandend en verterend. Ongrijpbaar verlangen...
Eeuwige zoektocht, onvindbaar, smachtend.
Onraakbaarheid, laat mij raken, zonder begin, zonder einde.
Ongrijpbare mistige kwelgeest, geef mij zielerust.
Laat realiteit haar naaktheid ontbloten.
En snel een beetje, graag.
dec
23
Afscheid
Gisterenavond ging je heen. Je verzorgster vertelde dat je zachtjes ingeslapen bent. Lieve tante, ik weet dat je geleden hebt. Ik vind het zo verschrikkelijk...
We waren machteloos. Maar sterk als je altijd was, duldde je géén medelijden. Je wilde je ellende niet delen. Sterk, moedig en met een ijzeren wilskracht. Zo was je. Zo blijf je ook in mijn herinnering. Het beeld van die pittige zakenvrouw, pianiste en zorgzame echtgenote zal ik altijd meedragen. Ik heb je bewonderd. Je pleegde altijd te zeggen dat mijn moeder draagmoeder was en ik jouw kind. Weet je nog? Lees méér »
