Een kind krijgen. Een van de normaalste zaken van de wereld. Om je echter te realiseren welke waarde dit heeft, heb je tijd nodig. En rust. Even een pauze om aandacht te schenken en/of  je leven nieuwe richting te geven. Vaak rennen we maar door in carrière maken en druk zijn. Onze kinderen maken en krijgen we tussendoor.

Het artikel over de pauzeknop is om moeders/vaders aan het denken te zetten. Om hen te helpen even stil te staan in de race van het leven. En om de waarde van een nieuw mensenleven tot zich te laten doordringen.

Daarom schreef ik dit... Lees méér »

Vroeger zag ik 'm altijd de ramen lappen als ik voorbij reed. Zij stond dan in de deuropening en keek toe. Amorf hing ze met haar vette lijf tegen de deurpost. Met een nietszeggende blik volgde ze iedere beweging van hem. Af en toe duwde ze haar naar beneden glibberende jampotglazenbril omhoog. Met haar middelvinger.  Lees méér »

Vandaag is zo'n dag. Vanochtend, eer ik opstond, voelde ik ze al: de bloemetjes en de bijtjes. Aanleiding hiervan werd me duidelijk toen ik de dagbladhandel binnenstapte en m'n eigen reportage las in Goed Gevoel: “Kroostrijke gezinnen, hoe dóén ze het? (blz 19) Lees méér »

Een eigen boek schrijven. Niks bijzonders, als je bedenkt dat er miljoenen geschreven-, duizenden gedrukt- en honderden gelezen worden. Wie schrijft er in deze tijd eigenlijk géén boek?! Degenen die het doen, of het op z'n minst ambiëren zijn hip. Al schrijf je maar een niet geredigeerd e-book. Of iemand je ooit zal lezen, lijkt bijzaak. De kans dat je e-book sowieso gevonden wordt op het wereldwijde web, is klein. Meedoen, meeschrijven, is wat telt. De schrijfkunst wordt gedwongen voorrang te verlenen. Lees méér »

Lieve jij, sorry van gisterenavond. Je hebt gelijk, ik ben je een woordje uitleg verschuldigd. Misschien klonk het nogal drastisch en een tikkeltje fatalistisch. Die twee duistere figuren verstoppen zich meestal goed in de donkere hoeken van mijn ziel, maar af en toe (één keer per maand) komen ze te voorschijn. Zoals gisterenavond. Lees méér »

Tijd, m'n vriend, mag ik je even storen?'
'Zeker meisje, ga je gang.'
'Ik wilde je iets vragen.'
'Ik luister' Lees méér »

Mannen worden begeerd door vrouwen, en andersom. Dit houden we al millennia lang vol. Sinds de oertijd zelfs. We werken ons uit de naad om het begeren zelfs te cultiveren. De media schrijven ons voor hoe het moet. Lees méér »

Bij de kreet, 'daten via het internet', krijg ik rare gedachten; er doemen dan steevast groezelige wezens op, die op zoek zijn naar gore seks. Ik zie dan twee vetkoppen, ergens in een donker lokaal, waar het naar de jaren tachtig stinkt. Boy George kweelt er smekend op de achtergrond: doe joe rielie want toe hurt mie. Lees méér »

Of ik een recensie wilde schrijven over het kinderboek: “Hallo, wie ben jij? Ik ben Pjotr”, door Peter Bresser.
Peter is een Twittermaatje van me, van wie ik weet dat hij kinderboeken schrijft, en op een boot woont in Amsterdam. Leuke man. Lees méér »

Sinds kort heb ik een geheime opdrachtgever. Hij eist dat ik m'n diensten gratis lever, via m'n blog. De manier waarop hij zijn opdrachten in mijn schoot werpt, dulden geen tegenspraak. Lijnrecht tegen mijn natuur in, onderwerp ik me gedwee aan zijn bevelen. De wonderen zijn de wereld niet uit... Lees méér »